Wilkowski, Matwiejczuk i Żurek – Najgorsze książki 2025

Filip Matwiejczuk i Łukasz Żurek
Shmrodek. True Polish Eastern European Experience
in the Shadow of the Class Trauma
and Story of the Struggle for the Class Advancement

„Schmrodek” to tragedia, to polskość postrzegana przez „Zachód” (który jest wymyślony przez chcących być przez niego postrzeganym), która postrzega siebie postrzeganą i chciałaby być postrzeganą dobrze. Język jest toporny i repetytywny, a treść nużąca. Podróż przez kanon języka polskiego – od litery „A” do „Historii filozofii po góralsku” – jest pobieżna i nie wnosi nic poza nabiciem liczby stron książki. Trzeba wiele samozaparcia, by znaleźć w tym stosie żwiru poczucie humoru i ogólne zadowolenie z własnego życia, którym promieniują Autorzy. Może warto je mieć.

Filip Matwiejczuk – poeta, krytyk, redaktor. Polska.
Łukasz Żurek – doktor, redaktor, krytyk. Wąs.

Czytaj fragment!

Marcin Świątkowski przełożył „Smrodzika” na język polski. Wydrukowany przekład dodaję do zamówień na Najgorszą Książkę 2025 roku. Nakład ograniczony, ale wersja cyfrowa jest online.

Pobierz przekład!

Marcin Wilkowski
Głosu kosa nie słychać w Warszawie

W tej uroczej książeczce znajdziecie zestaw typowych miazmatów awansu społecznego: magiczną babcię na Podlasiu, karierę w warszawskiej korporacji, rower elektryczny, helikopter, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Elementy są znane, a relacje między nimi ustalone. Nawet zaskakująca zamiana miejsc przebiega zgodnie z wzorcem. Wszystko zostaje po staremu – i to bardzo dobrze, bo po co zmieniać? „Głosu kosa…” to poruszająca opowieść o międzypokoloniewej traumie, miłości, która potrafi wypalać trawy i tak dalej i tym podobne. Może warto.

Marcin Wilkowski – historyk Internetu, humanista cyfrowy.

Czytaj fragment!

Opinie jury o Schmrodku

A lullaby about the dark, bilingual experience of violence, unsullied by the western breeze; a reliable wisdom about Slavic violence. Where the mystery of the letter Ę (and small digraphs dź and dzi in between) is born – under the asbestos roof, in the arms of the rave vampire. A true mystical practice of hopelessness and deep shit, fashioned in a procession of well-known and worn-out words.
Diana Krawiec

Użyteczna lektura – poszerzyła moją wiedzę o aktualnej liście lektur obowiązkowych.
Kuba Maria Mazurkiewicz

To niewielkie dzieło wzywa, by przytulić naszą wschodnioeuropejskość, reprezentowaną czy to przez Olgę Tokarczuk, czy kozę – o ile uda się czytelniczce przebrnąć przez głupią i obrzydliwą całość.
Alicja Palęcka

those books only pretend to be the worst.
in reality, under the irony there is hidden a brilliant critique of modernity and blahblahblah…
yeah, sure
Krzysztof Sztafa

Do tej pory nie przeczytałam do końca.
Olga Wróbel

Opinie jury o Głosu kosa nie słychać w Warszawie

Najukochańsza książeczka z intymnego zbioru najgorszych.
O bezkresie miłości Wnusi do Babci Kochanej, współistnieniu psa i Konika na łańcuchu, helikopterach w panterkę z logiem MKiDN i snach inspirowanych Twoim Stylem. Najpiękniejszych słów jak najpiękniejszych kwiatów jest tu bez liku, ach! a prócz tego – bezmiar najgorszego śmiechu, wyrzygu, i zachwytu!
Diana Krawiec

Wydaje mi się, że mam silne związki z rodziną i przodkami.
Ale babci we własnym ciele do tej pory nie doświadczyłem.
Dopiero „Głosu kosa nie słychać w Warszawie” dało mi wyobrażenia jak to może być.
Kuba Maria Mazurkiewicz

Jest magiczne Podlasie, jest międzypokoleniowa trauma wojenna, korporacyjna praca bez sensu, a nawet tak jakby feminizm – wszystko, co trzeba, żeby napisać książkę, którą czytaliśmy już dziesiątki razy <3
Alicja Palęcka

te książki tylko udają, że są najgorsze.
tak naprawdę pod powierzchnią ironii kryje się błyskotliwa krytyka nowoczesności i blablabla…
taaa, na pewno
Krzysztof Sztafa

Przygnębiające kompendium zgranych tematów i błędów składniowych.
Olga Wróbel