Konkurs na Najgorszą Książkę imienia Timothy’ego Dextera to dziwna i znamienita inicjatywa wspierania twórczości jako takiej. Organizatorem konkursu jest Piotr Puldzian Płucienniczak, kierownik Daru Dobryszyc. W jury zasiadają przyjaciele i przyjaciółki oficyny.
Wybrana w konkursie książka jest publikowana w serii Najgorsze książki Daru Dobryszyc, a autorzy otrzymują nagrodę oraz 75% przychodu z jej sprzedaży.
Literatura – to beztroska wycieczka, na którą człowiek wybiera się sam albo w towarzystwie. Najgorszość to zwolnienie od odpowiedzialności i zaproszenie do twórczego brakoróbstwa.
Warunkiem udziału w konkursie jest zgłoszenie własnego materiału, który nie był dotąd publikowany. Dobrze, żeby miał związek z tematyką aktualnej edycji, ale nie jest to wymagane. Gatunek literacki – dowolny. Gatunki nieliterackie również są mile widziane. Nagradzamy najgorsze książki, a nie schematy.
Nieco więcej o idei konkursu i jego przebiegu dowiesz się tutaj:
(a) w tekście Krzysztofa Sztafy, w którym uzasadnia decyzję jury pierwszej edycji: Dlaczego warto pisać i czytać najgorsze książki↝;
(b) w wywiadzie, który dla magazynu „Zakład” przeprowadził Kamil Kawalec: „Warto być Januszem albo nawet Tymoteuszem” – rozmowa z Piotrem Płucienniczakiem↝.
II Konkurs na Najgorszą Książkę (2026): neuroróżnorodność
Nisko i uniżenie zapraszamy do udziału w II Konkursie na Najgorszą Książkę im. Timothy’ego Dextera. Tematem tegorocznej edycji jest neuroróżnorodność. Napisz 40 stron na ten temat, przygotuj anonimowy plik i nam go wyślij.
Adres to oficyna@dardobryszyc.pl.
Masz czas do 10.10.2026 (Dzień Zdrowia Psychicznego).
Jury II Konkursu: Adam Kaczanowski, Kuba Maria Mazurkiewicz, Alicja Palęcka, Krzysztof Sztafa i Olga Wróbel.
Nagrodzoną i najgorszą książkę zilustruje Kinga Dobosz↝.
I Konkurs na Najgorszą Książkę (2025): awans społeczny
Tematem przewodnim I edycji konkursu był „awans społeczny”.
Kilkanaście dzielnych osób nadesłało propozycje najgorszych opowieści o awansie. Niezdecydowane jury zdecydowało się na dwie pozycje, równie wyśmienite, choć każda w inny sposób. Okazało się, że ich autorami są Filip Matwiejczuk i Łukasz Żurek (Schmrodek) oraz Marcin Wilkowski (Głosu kosa nie słychać w Warszawie). Łączy je złośliwe i wyboiste podejście do konwencji pisania mobilności społecznej, do stereotypów na temat prowincji, mitów na temat dobrobytu oraz kultury panującej. To śmieszne i udane publikacje. Ich fragmenty przeczytasz na stronie książki.
Wilkowski, Matwiejczuk i Żurek – Najgorsze książki 2025
A więc zamiast najgorszych książek, dostaliśmy najlepsze imitacje tych złych, a chcących być dobrymi, co, biorąc pod uwagę temat przewodni konkursu, daje nam najlepsze imitacje sztampowych opowieści o awansie klasowym.
Jan Sroka, Beztroska przygoda, Trytytyka 6/2026
Książki zilustrował Tomek Paszkowicz. Posłowie napisał Krzysztof Sztafa – możesz je przeczytać w Małym Formacie: Dlaczego warto pisać i czytać najgorsze książki↝.
Przekład Smrodzika na język polski przygotował Marcin Świątkowski.
Można śmiało zadać pytanie: w zasadzie po co powstały prezentowane właśnie czytelniczce dzieła? Kogo to obchodzi? Odpowiedź jest prosta: najgorsze książki powstają, gdyż powstać mogą — i nie interesują one absolutnie nikogo.
Krzysztof Sztafa, Dlaczego warto pisać i czytać najgorsze książki, „Mały Format” 9-10/2025
W jury I Konkursu na Najgorszą Książkę zgodziły się zasiadać: Diana Krawiec (Radio Kapitał, Staromiejski Dom Kultury w Warszawie), Kuba Maria Mazurkiewicz (Dar Dobryszyc, ASP w Warszawie), Alicja Palęcka (Dar Dobryszyc, Uniwersytet Warszawski), Krzysztof Sztafa („Mały Format”, Główny Urząd Statystyczny) oraz Olga Wróbel (Kurzojady, Państwowe Muzeum Archeologiczne).
Patronaty nad inicjatywą objęły: Kurzojady, Mały Format, Notes na 6 Tygodni, Radio Kapitał.
Gala konkursu odbyła się 11. grudnia 2025 w Turnusie na Wolskiej.
